PatTy9irL✿ July 2008
June 2008
May 2008
April 2008
March 2008
February 2008
January 2007
December 2007
November 2007
October 2007
more...
กระจกร้าว Sep 14, 07 2:11 AM
for everyone
ฉันนอนเอียงตัวไปทางซ้ายทับแขนซ้ายกับลำตัวซีกซ้าย
ในมือซ้ายจับตุ๊กตาตัวกลมๆ นิ่มๆ ที่ฉันหยิบเสื้อลายทางสีฟ้ามาสวมให้เพราะคิดว่ามันคงหนาว
สายตามองทอดออกไปข้างนอกหน้าต่าง มองสายฝนที่กำลังโปรบปรายลงมาให้ความชุ่มฉ่ำแก่พื้นดิน
เสียงฝนตกกระทบหลังคา ทำให้รู้สึกตัวได้ว่าฉันยังหายใจ
ฉันคิดไว้เสมอว่าวันหนึ่งจะต้องจากโลกนี้ไป และฉันก็ปรารถนาไว้ว่า ฉันอยากจะจากโลกนี้ไปไวๆ ด้วยสิ
ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ฉันคงจากโลกนี้ไปนานแล้ว
โลกนี้ฉันรู้สึกมาเสมอว่า มันไม่น่าอยู่ มีแต่คนจ้องทำร้ายกัน เอาเปรียบกัน
อากาศก็ร้อนขึ้นทุกวัน แสดงให้เห็นว่า ธรรมชาติยังอยากทำร้ายฉันเลย
เวลาคิดหรือวางแผนชีวิตฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรลงรอยสักอย่าง
ชีวิตเดินตามเส้นทางของคนอื่น ไม่เคยคิดหรือวาดฝันว่าเป็นทางที่ฉันต้องการ
โลกนี้ไม่น่าอยู่สำหรับคนแบบฉันแล้วจริงๆ
---------------------------------------------
ฝนหยุดตกนานแล้ว
ฉันยังไม่อยากลุกขึ้นจากที่นอน ยังไม่อยากจากอ้อมกอดของตุ๊กตาตัวกลมสีครีมของฉัน
ฉันอยากหลับตาแล้วอยู่ที่นี่อีกสักชั่วกาลนาน
ขอฉันนอนหลับอย่างเป็นสุขสักทีได้ไหม
ให้ฉันจากโลกที่ไม่น่าอยู่นี่ไปสักทีได้ไหม
กระจกร้าว Sep 14, 07 2:11 AM
for everyone
ฉันนอนเอียงตัวไปทางซ้ายทับแขนซ้ายกับลำตัวซีกซ้าย
ในมือซ้ายจับตุ๊กตาตัวกลมๆ นิ่มๆ ที่ฉันหยิบเสื้อลายทางสีฟ้ามาสวมให้เพราะคิดว่ามันคงหนาว
สายตามองทอดออกไปข้างนอกหน้าต่าง มองสายฝนที่กำลังโปรบปรายลงมาให้ความชุ่มฉ่ำแก่พื้นดิน
เสียงฝนตกกระทบหลังคา ทำให้รู้สึกตัวได้ว่าฉันยังหายใจ
ฉันคิดไว้เสมอว่าวันหนึ่งจะต้องจากโลกนี้ไป และฉันก็ปรารถนาไว้ว่า ฉันอยากจะจากโลกนี้ไปไวๆ ด้วยสิ
ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ฉันคงจากโลกนี้ไปนานแล้ว
โลกนี้ฉันรู้สึกมาเสมอว่า มันไม่น่าอยู่ มีแต่คนจ้องทำร้ายกัน เอาเปรียบกัน
อากาศก็ร้อนขึ้นทุกวัน แสดงให้เห็นว่า ธรรมชาติยังอยากทำร้ายฉันเลย
เวลาคิดหรือวางแผนชีวิตฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรลงรอยสักอย่าง
ชีวิตเดินตามเส้นทางของคนอื่น ไม่เคยคิดหรือวาดฝันว่าเป็นทางที่ฉันต้องการ
โลกนี้ไม่น่าอยู่สำหรับคนแบบฉันแล้วจริงๆ
---------------------------------------------
ฝนหยุดตกนานแล้ว
ฉันยังไม่อยากลุกขึ้นจากที่นอน ยังไม่อยากจากอ้อมกอดของตุ๊กตาตัวกลมสีครีมของฉัน
ฉันอยากหลับตาแล้วอยู่ที่นี่อีกสักชั่วกาลนาน
ขอฉันนอนหลับอย่างเป็นสุขสักทีได้ไหม
ให้ฉันจากโลกที่ไม่น่าอยู่นี่ไปสักทีได้ไหม
ความรักเสมือนสายน้ำหรือป่าว ที่ไม่มีทางไหลย้อนกลับมา ณ ตำแหน่งเดิมได้
ความรักของฉันก็เหมือนกัน ไม่เคยหมุนวนกลับมา ณ ที่เดิม
สิ่งใดที่ผ่านไปแล้วก็ต้องผ่านไป
และยอมรับว่ามันผ่านไปแล้ว ไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิมได้
ทุกสิ่งบนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่เหมือนกันโดยสมบูรณ์อยู่แล้ว ยิ่งกาลเวลาผ่านไป สิ่งนั้นก็ยิ่งแปลกแยกไปเรื่อย ๆ
ความสวยงามก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
ไม่ได้หมายความว่า จะยังไม่สวยสดเหมือนเมื่อก่อน หรือน้อยกว่าเดิม
แต่มุมมองการมองความสวยงามย่อมแปรเปลี่ยนไป
ประสบการณ์ชีวิต ตัวตน การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นได้เสมอ
เป็นสาเหตุหลักของการให้คุณค่าของความรักที่เป็นอย่างทุกวันนี้
กระจกร้าว Sep 14, 07 2:11 AM
for everyone
ฉันนอนเอียงตัวไปทางซ้ายทับแขนซ้ายกับลำตัวซีกซ้าย
ในมือซ้ายจับตุ๊กตาตัวกลมๆ นิ่มๆ ที่ฉันหยิบเสื้อลายทางสีฟ้ามาสวมให้เพราะคิดว่ามันคงหนาว
สายตามองทอดออกไปข้างนอกหน้าต่าง มองสายฝนที่กำลังโปรบปรายลงมาให้ความชุ่มฉ่ำแก่พื้นดิน
เสียงฝนตกกระทบหลังคา ทำให้รู้สึกตัวได้ว่าฉันยังหายใจ
ฉันคิดไว้เสมอว่าวันหนึ่งจะต้องจากโลกนี้ไป และฉันก็ปรารถนาไว้ว่า ฉันอยากจะจากโลกนี้ไปไวๆ ด้วยสิ
ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ฉันคงจากโลกนี้ไปนานแล้ว
โลกนี้ฉันรู้สึกมาเสมอว่า มันไม่น่าอยู่ มีแต่คนจ้องทำร้ายกัน เอาเปรียบกัน
อากาศก็ร้อนขึ้นทุกวัน แสดงให้เห็นว่า ธรรมชาติยังอยากทำร้ายฉันเลย
เวลาคิดหรือวางแผนชีวิตฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรลงรอยสักอย่าง
ชีวิตเดินตามเส้นทางของคนอื่น ไม่เคยคิดหรือวาดฝันว่าเป็นทางที่ฉันต้องการ
โลกนี้ไม่น่าอยู่สำหรับคนแบบฉันแล้วจริงๆ
---------------------------------------------
ฝนหยุดตกนานแล้ว
ฉันยังไม่อยากลุกขึ้นจากที่นอน ยังไม่อยากจากอ้อมกอดของตุ๊กตาตัวกลมสีครีมของฉัน
ฉันอยากหลับตาแล้วอยู่ที่นี่อีกสักชั่วกาลนาน
ขอฉันนอนหลับอย่างเป็นสุขสักทีได้ไหม
ให้ฉันจากโลกที่ไม่น่าอยู่นี่ไปสักทีได้ไหม
ความรักเสมือนสายน้ำหรือป่าว ที่ไม่มีทางไหลย้อนกลับมา ณ ตำแหน่งเดิมได้
ความรักของฉันก็เหมือนกัน ไม่เคยหมุนวนกลับมา ณ ที่เดิม
สิ่งใดที่ผ่านไปแล้วก็ต้องผ่านไป
และยอมรับว่ามันผ่านไปแล้ว ไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิมได้
ทุกสิ่งบนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่เหมือนกันโดยสมบูรณ์อยู่แล้ว ยิ่งกาลเวลาผ่านไป สิ่งนั้นก็ยิ่งแปลกแยกไปเรื่อย ๆ
ความสวยงามก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
ไม่ได้หมายความว่า จะยังไม่สวยสดเหมือนเมื่อก่อน หรือน้อยกว่าเดิม
แต่มุมมองการมองความสวยงามย่อมแปรเปลี่ยนไป
ประสบการณ์ชีวิต ตัวตน การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นได้เสมอ
เป็นสาเหตุหลักของการให้คุณค่าของความรักที่เป็นอย่างทุกวันนี้
ต้อนรับวาเลนไทน์ด้วยการบอกรักคนที่รักผ่านไดอารี่
ไดอารี่ที่เรารอคอยมานานสักระยะหนึ่งแล้ว
ว่าจะออกมาหน้าตาอย่างไร
พอได้ทดลองใช้ก็ตื่นเต้นนิดหน่อย
คนทำงานคงไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืนเลยสิท่า
ตั้งใจทำกันจริงๆ
วนกลับมาที่เริ่มเดิม
วาเลนไทน์นี้ ก็คงจะไม่มีอะไรใหม่แหวกแนวมากมาย
ความรักก็คงเหมือนเดิม ตรงที่ เวลาเราดูรูปเก่าๆ ของเค้าแล้วทำให้ใจชื้นขึ้นมา
เสมือนวันแรกรัก ในวันที่จุมพิศครั้งแรกของเรา
ขอให้ความรักสดใส สวยงาม
โบว์รักสีดำ อิอิ
<
กระจกร้าว Sep 14, 07 2:11 AM
for everyone
ฉันนอนเอียงตัวไปทางซ้ายทับแขนซ้ายกับลำตัวซีกซ้าย
ในมือซ้ายจับตุ๊กตาตัวกลมๆ นิ่มๆ ที่ฉันหยิบเสื้อลายทางสีฟ้ามาสวมให้เพราะคิดว่ามันคงหนาว
สายตามองทอดออกไปข้างนอกหน้าต่าง มองสายฝนที่กำลังโปรบปรายลงมาให้ความชุ่มฉ่ำแก่พื้นดิน
เสียงฝนตกกระทบหลังคา ทำให้รู้สึกตัวได้ว่าฉันยังหายใจ
ฉันคิดไว้เสมอว่าวันหนึ่งจะต้องจากโลกนี้ไป และฉันก็ปรารถนาไว้ว่า ฉันอยากจะจากโลกนี้ไปไวๆ ด้วยสิ
ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ฉันคงจากโลกนี้ไปนานแล้ว
โลกนี้ฉันรู้สึกมาเสมอว่า มันไม่น่าอยู่ มีแต่คนจ้องทำร้ายกัน เอาเปรียบกัน
อากาศก็ร้อนขึ้นทุกวัน แสดงให้เห็นว่า ธรรมชาติยังอยากทำร้ายฉันเลย
เวลาคิดหรือวางแผนชีวิตฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรลงรอยสักอย่าง
ชีวิตเดินตามเส้นทางของคนอื่น ไม่เคยคิดหรือวาดฝันว่าเป็นทางที่ฉันต้องการ
โลกนี้ไม่น่าอยู่สำหรับคนแบบฉันแล้วจริงๆ
---------------------------------------------
ฝนหยุดตกนานแล้ว
ฉันยังไม่อยากลุกขึ้นจากที่นอน ยังไม่อยากจากอ้อมกอดของตุ๊กตาตัวกลมสีครีมของฉัน
ฉันอยากหลับตาแล้วอยู่ที่นี่อีกสักชั่วกาลนาน
ขอฉันนอนหลับอย่างเป็นสุขสักทีได้ไหม
ให้ฉันจากโลกที่ไม่น่าอยู่นี่ไปสักทีได้ไหม
ความรักเสมือนสายน้ำหรือป่าว ที่ไม่มีทางไหลย้อนกลับมา ณ ตำแหน่งเดิมได้
ความรักของฉันก็เหมือนกัน ไม่เคยหมุนวนกลับมา ณ ที่เดิม
สิ่งใดที่ผ่านไปแล้วก็ต้องผ่านไป
และยอมรับว่ามันผ่านไปแล้ว ไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิมได้
ทุกสิ่งบนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่เหมือนกันโดยสมบูรณ์อยู่แล้ว ยิ่งกาลเวลาผ่านไป สิ่งนั้นก็ยิ่งแปลกแยกไปเรื่อย ๆ
ความสวยงามก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
ไม่ได้หมายความว่า จะยังไม่สวยสดเหมือนเมื่อก่อน หรือน้อยกว่าเดิม
แต่มุมมองการมองความสวยงามย่อมแปรเปลี่ยนไป
ประสบการณ์ชีวิต ตัวตน การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นได้เสมอ
เป็นสาเหตุหลักของการให้คุณค่าของความรักที่เป็นอย่างทุกวันนี้
ต้อนรับวาเลนไทน์ด้วยการบอกรักคนที่รักผ่านไดอารี่
ไดอารี่ที่เรารอคอยมานานสักระยะหนึ่งแล้ว
ว่าจะออกมาหน้าตาอย่างไร
พอได้ทดลองใช้ก็ตื่นเต้นนิดหน่อย
คนทำงานคงไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืนเลยสิท่า
ตั้งใจทำกันจริงๆ
วนกลับมาที่เริ่มเดิม
วาเลนไทน์นี้ ก็คงจะไม่มีอะไรใหม่แหวกแนวมากมาย
ความรักก็คงเหมือนเดิม ตรงที่ เวลาเราดูรูปเก่าๆ ของเค้าแล้วทำให้ใจชื้นขึ้นมา
เสมือนวันแรกรัก ในวันที่จุมพิศครั้งแรกของเรา
ขอให้ความรักสดใส สวยงาม
โบว์รักสีดำ อิอิ
<
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ฉันเดินทางด้วยขาสองข้างของตัวเองมาตลอด
เดินลำพังด้วยหัวใจเล็กๆเท่ากำมือของฉัน
เดินด้วยพลังใจที่เต็มๆ ขาดๆ
หกล้ม
ลุกยืน
สลัดฝุ่นแห่งความเจ็บปวด
เดินต่อไปลำพัง
ขาสองข้างของฉันไม่เคยอ่อนล้า
แต่
กำลังใจของฉันอ่อนล้า
หัวใจของฉันเหนื่อยล้า
ก้าวออกไปอีกครั้งด้วยหัวใจแกร่ง
++ +++++++++++++++
ไม่เคยดิ้นรนจนถึงที่สุด
เพราะฉันไม่รู้สุดท้ายจะเป็นอย่างไร
ที่สุดของฉันจึงอยู่ห่างไกล
ยอมรับไม่ได้กับความผิดหวัง
ไม่ต้องทำถึงที่สุด
เพราะ
ที่สุดของความหวังจบลงง่ายดาย
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
กระจกร้าว Sep 14, 07 2:11 AM
for everyone
ฉันนอนเอียงตัวไปทางซ้ายทับแขนซ้ายกับลำตัวซีกซ้าย
ในมือซ้ายจับตุ๊กตาตัวกลมๆ นิ่มๆ ที่ฉันหยิบเสื้อลายทางสีฟ้ามาสวมให้เพราะคิดว่ามันคงหนาว
สายตามองทอดออกไปข้างนอกหน้าต่าง มองสายฝนที่กำลังโปรบปรายลงมาให้ความชุ่มฉ่ำแก่พื้นดิน
เสียงฝนตกกระทบหลังคา ทำให้รู้สึกตัวได้ว่าฉันยังหายใจ
ฉันคิดไว้เสมอว่าวันหนึ่งจะต้องจากโลกนี้ไป และฉันก็ปรารถนาไว้ว่า ฉันอยากจะจากโลกนี้ไปไวๆ ด้วยสิ
ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ฉันคงจากโลกนี้ไปนานแล้ว
โลกนี้ฉันรู้สึกมาเสมอว่า มันไม่น่าอยู่ มีแต่คนจ้องทำร้ายกัน เอาเปรียบกัน
อากาศก็ร้อนขึ้นทุกวัน แสดงให้เห็นว่า ธรรมชาติยังอยากทำร้ายฉันเลย
เวลาคิดหรือวางแผนชีวิตฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรลงรอยสักอย่าง
ชีวิตเดินตามเส้นทางของคนอื่น ไม่เคยคิดหรือวาดฝันว่าเป็นทางที่ฉันต้องการ
โลกนี้ไม่น่าอยู่สำหรับคนแบบฉันแล้วจริงๆ
---------------------------------------------
ฝนหยุดตกนานแล้ว
ฉันยังไม่อยากลุกขึ้นจากที่นอน ยังไม่อยากจากอ้อมกอดของตุ๊กตาตัวกลมสีครีมของฉัน
ฉันอยากหลับตาแล้วอยู่ที่นี่อีกสักชั่วกาลนาน
ขอฉันนอนหลับอย่างเป็นสุขสักทีได้ไหม
ให้ฉันจากโลกที่ไม่น่าอยู่นี่ไปสักทีได้ไหม
ความรักเสมือนสายน้ำหรือป่าว ที่ไม่มีทางไหลย้อนกลับมา ณ ตำแหน่งเดิมได้
ความรักของฉันก็เหมือนกัน ไม่เคยหมุนวนกลับมา ณ ที่เดิม
สิ่งใดที่ผ่านไปแล้วก็ต้องผ่านไป
และยอมรับว่ามันผ่านไปแล้ว ไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิมได้
ทุกสิ่งบนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่เหมือนกันโดยสมบูรณ์อยู่แล้ว ยิ่งกาลเวลาผ่านไป สิ่งนั้นก็ยิ่งแปลกแยกไปเรื่อย ๆ
ความสวยงามก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
ไม่ได้หมายความว่า จะยังไม่สวยสดเหมือนเมื่อก่อน หรือน้อยกว่าเดิม
แต่มุมมองการมองความสวยงามย่อมแปรเปลี่ยนไป
ประสบการณ์ชีวิต ตัวตน การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นได้เสมอ
เป็นสาเหตุหลักของการให้คุณค่าของความรักที่เป็นอย่างทุกวันนี้
ต้อนรับวาเลนไทน์ด้วยการบอกรักคนที่รักผ่านไดอารี่
ไดอารี่ที่เรารอคอยมานานสักระยะหนึ่งแล้ว
ว่าจะออกมาหน้าตาอย่างไร
พอได้ทดลองใช้ก็ตื่นเต้นนิดหน่อย
คนทำงานคงไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืนเลยสิท่า
ตั้งใจทำกันจริงๆ
วนกลับมาที่เริ่มเดิม
วาเลนไทน์นี้ ก็คงจะไม่มีอะไรใหม่แหวกแนวมากมาย
ความรักก็คงเหมือนเดิม ตรงที่ เวลาเราดูรูปเก่าๆ ของเค้าแล้วทำให้ใจชื้นขึ้นมา
เสมือนวันแรกรัก ในวันที่จุมพิศครั้งแรกของเรา
ขอให้ความรักสดใส สวยงาม
โบว์รักสีดำ อิอิ
<
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ฉันเดินทางด้วยขาสองข้างของตัวเองมาตลอด
เดินลำพังด้วยหัวใจเล็กๆเท่ากำมือของฉัน
เดินด้วยพลังใจที่เต็มๆ ขาดๆ
หกล้ม
ลุกยืน
สลัดฝุ่นแห่งความเจ็บปวด
เดินต่อไปลำพัง
ขาสองข้างของฉันไม่เคยอ่อนล้า
แต่
กำลังใจของฉันอ่อนล้า
หัวใจของฉันเหนื่อยล้า
ก้าวออกไปอีกครั้งด้วยหัวใจแกร่ง
++ +++++++++++++++
ไม่เคยดิ้นรนจนถึงที่สุด
เพราะฉันไม่รู้สุดท้ายจะเป็นอย่างไร
ที่สุดของฉันจึงอยู่ห่างไกล
ยอมรับไม่ได้กับความผิดหวัง
ไม่ต้องทำถึงที่สุด
เพราะ
ที่สุดของความหวังจบลงง่ายดาย
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ฉันหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกจากกองหนังสือที่เรียงรายบนชั้นหน้าร้านหนังสือ
อ่านข้อความสั้นๆ บนปก
พลิกชมหน้าตาของหนังสือ
วัดน้ำหนักของหนังสือจากความหนาของกระดาษ
แล้วเริ่มเปิดอ่านข้อความด้านใน
ส่วนของปกหน้า
ด้านในมีส่วนเกินของหนังสือเล็กๆ พับไว้ เขียนข้อความที่ผู้เขียนต้องการสื่อถึงเนื้อหาในเล่ม
ฉันนิ่งอ่านอยู่สักพักหนึ่ง แต่ก็จับใจความได้ไม่ลึกซึ้งเท่าใดนัก
ปกหลัง
พลิกกลับไปปกหลังอ่านบทความสั้น ๆ ที่บ่งบอกถึงความเด่นในเนื้อความของหนังสือ
แต่ก็ไม่สะดุดใจเท่าไร
หน้าสารบัญ
บอกได้ว่าฉันจะพบอะไรดี ๆ ได้บ้างจากหนังสือเล่มนี้
ฉันเริ่มต้นอ่านคำนำ
ทุกครั้งที่อ่านหนังสือ ฉันจะเริ่มอ่านตั้งแต่หน้าแรกจนถึงปกหลัง
คำนำ
เลือกเอาผู้ที่มีชื่อเสียงมีคนรู้จักมาเขียนบทนำเป็นให้ผู้อ่าน หรือคิดจะอ่าน ได้มองเห็นมุมมองของผู้เขัยน
และ
คำนำจากผู้เขียน เป็นเสมือนเครื่องหมายสะท้อนตัวตนของผู้เขียนที่นักอ่านจะได้รู้จัก หากตัดสินใจเลือกเล่มนี้
บทนำ บทแรกของเล่ม
ฉันตั้งใจอ่านข้อความขึ้นต้นของบทนำ
และ
คิดได้ว่า เรื่องที่จะอ่านต่อไปนี้ คงจะน่าสนใจแล้วละ อดใจไว้อ่านต่อที่บ้านดีกว่า
ฉันเลือกหนังสือเล่มนี้กลับบ้าน
เพราะฉันคิดว่า
หากฉันไม่คิดที่จะสนใจพิจารณาทุกอย่างของหนังสือให้ดี
ฉันคงปิดกั้นตนเองออกจากโลกอีกใบหนึ่งของคนอื่น
- - - - - - - - - - - - - - -
ก็คงจะเหมือน หลาย ๆ คนที่อยู่บ้านหลังนี้ อยู่ในอ้มกอดของสอตรี่ไทยมานาน
จนลืมมองไปว่า ขณะนี้ที่เกิดการเปลี่ยนแปลง เป็นเพราะอะไร
เพราะ ระบบของเว็บล่มบ่อยใช่ไหม
เพราะ การอัพเดทข้อมูลส่วนตัวของตนเองแก้ไม่ได้
เพราะ โฉมหน้าเก่าของไดอารี่ถูกพัฒนาเมื่อนานมาแล้ว
เพราะ พี่กรและทีมงานอยากให้สังคมภายในสตอรี่ไทย สวยงาม และอบอุ่นกว่าไดอารี่ไหนๆ เหมือนแต่ก่อน
เพราะ ในสังคมสตอรี่ไทย มีแต่คนเม้นๆ แต่ไม่ได้ใส่ใจเนื้อหาไดอารี่ ไม่ได้ใส่หัวใจลงไปในข้อความที่เจ้าของไดอารี่ต้องการเขียน
เพราะ . . . . . . . .
เพราะ พวกเราใช่ไหม ที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
แล้วคุณจะไม่ลองอ่านหนังสือเล่มนี้ ด้วยหัวใจอีกสักครั้งหน่อยหรือ
เพราะ ฉันเป็นคนหนึ่งที่เขียนไดอารี่ตั้งแต่เดือนแรกที่ผลิต สตอรี่ไทย ดอท คอม
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ฉันรักในความเป็นตัวตนของฉัน และเคารพในการตัดสินใจของผู้อื่น
ยินดีที่ได้รู้จัก
"pat"
กระจกร้าว Sep 14, 07 2:11 AM
for everyone
ฉันนอนเอียงตัวไปทางซ้ายทับแขนซ้ายกับลำตัวซีกซ้าย
ในมือซ้ายจับตุ๊กตาตัวกลมๆ นิ่มๆ ที่ฉันหยิบเสื้อลายทางสีฟ้ามาสวมให้เพราะคิดว่ามันคงหนาว
สายตามองทอดออกไปข้างนอกหน้าต่าง มองสายฝนที่กำลังโปรบปรายลงมาให้ความชุ่มฉ่ำแก่พื้นดิน
เสียงฝนตกกระทบหลังคา ทำให้รู้สึกตัวได้ว่าฉันยังหายใจ
ฉันคิดไว้เสมอว่าวันหนึ่งจะต้องจากโลกนี้ไป และฉันก็ปรารถนาไว้ว่า ฉันอยากจะจากโลกนี้ไปไวๆ ด้วยสิ
ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ฉันคงจากโลกนี้ไปนานแล้ว
โลกนี้ฉันรู้สึกมาเสมอว่า มันไม่น่าอยู่ มีแต่คนจ้องทำร้ายกัน เอาเปรียบกัน
อากาศก็ร้อนขึ้นทุกวัน แสดงให้เห็นว่า ธรรมชาติยังอยากทำร้ายฉันเลย
เวลาคิดหรือวางแผนชีวิตฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรลงรอยสักอย่าง
ชีวิตเดินตามเส้นทางของคนอื่น ไม่เคยคิดหรือวาดฝันว่าเป็นทางที่ฉันต้องการ
โลกนี้ไม่น่าอยู่สำหรับคนแบบฉันแล้วจริงๆ
---------------------------------------------
ฝนหยุดตกนานแล้ว
ฉันยังไม่อยากลุกขึ้นจากที่นอน ยังไม่อยากจากอ้อมกอดของตุ๊กตาตัวกลมสีครีมของฉัน
ฉันอยากหลับตาแล้วอยู่ที่นี่อีกสักชั่วกาลนาน
ขอฉันนอนหลับอย่างเป็นสุขสักทีได้ไหม
ให้ฉันจากโลกที่ไม่น่าอยู่นี่ไปสักทีได้ไหม
ความรักเสมือนสายน้ำหรือป่าว ที่ไม่มีทางไหลย้อนกลับมา ณ ตำแหน่งเดิมได้
ความรักของฉันก็เหมือนกัน ไม่เคยหมุนวนกลับมา ณ ที่เดิม
สิ่งใดที่ผ่านไปแล้วก็ต้องผ่านไป
และยอมรับว่ามันผ่านไปแล้ว ไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิมได้
ทุกสิ่งบนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่เหมือนกันโดยสมบูรณ์อยู่แล้ว ยิ่งกาลเวลาผ่านไป สิ่งนั้นก็ยิ่งแปลกแยกไปเรื่อย ๆ
ความสวยงามก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
ไม่ได้หมายความว่า จะยังไม่สวยสดเหมือนเมื่อก่อน หรือน้อยกว่าเดิม
แต่มุมมองการมองความสวยงามย่อมแปรเปลี่ยนไป
ประสบการณ์ชีวิต ตัวตน การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นได้เสมอ
เป็นสาเหตุหลักของการให้คุณค่าของความรักที่เป็นอย่างทุกวันนี้
ต้อนรับวาเลนไทน์ด้วยการบอกรักคนที่รักผ่านไดอารี่
ไดอารี่ที่เรารอคอยมานานสักระยะหนึ่งแล้ว
ว่าจะออกมาหน้าตาอย่างไร
พอได้ทดลองใช้ก็ตื่นเต้นนิดหน่อย
คนทำงานคงไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืนเลยสิท่า
ตั้งใจทำกันจริงๆ
วนกลับมาที่เริ่มเดิม
วาเลนไทน์นี้ ก็คงจะไม่มีอะไรใหม่แหวกแนวมากมาย
ความรักก็คงเหมือนเดิม ตรงที่ เวลาเราดูรูปเก่าๆ ของเค้าแล้วทำให้ใจชื้นขึ้นมา
เสมือนวันแรกรัก ในวันที่จุมพิศครั้งแรกของเรา
ขอให้ความรักสดใส สวยงาม
โบว์รักสีดำ อิอิ
<
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ฉันเดินทางด้วยขาสองข้างของตัวเองมาตลอด
เดินลำพังด้วยหัวใจเล็กๆเท่ากำมือของฉัน
เดินด้วยพลังใจที่เต็มๆ ขาดๆ
หกล้ม
ลุกยืน
สลัดฝุ่นแห่งความเจ็บปวด
เดินต่อไปลำพัง
ขาสองข้างของฉันไม่เคยอ่อนล้า
แต่
กำลังใจของฉันอ่อนล้า
หัวใจของฉันเหนื่อยล้า
ก้าวออกไปอีกครั้งด้วยหัวใจแกร่ง
++ +++++++++++++++
ไม่เคยดิ้นรนจนถึงที่สุด
เพราะฉันไม่รู้สุดท้ายจะเป็นอย่างไร
ที่สุดของฉันจึงอยู่ห่างไกล
ยอมรับไม่ได้กับความผิดหวัง
ไม่ต้องทำถึงที่สุด
เพราะ
ที่สุดของความหวังจบลงง่ายดาย
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ฉันหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกจากกองหนังสือที่เรียงรายบนชั้นหน้าร้านหนังสือ
อ่านข้อความสั้นๆ บนปก
พลิกชมหน้าตาของหนังสือ
วัดน้ำหนักของหนังสือจากความหนาของกระดาษ
แล้วเริ่มเปิดอ่านข้อความด้านใน
ส่วนของปกหน้า
ด้านในมีส่วนเกินของหนังสือเล็กๆ พับไว้ เขียนข้อความที่ผู้เขียนต้องการสื่อถึงเนื้อหาในเล่ม
ฉันนิ่งอ่านอยู่สักพักหนึ่ง แต่ก็จับใจความได้ไม่ลึกซึ้งเท่าใดนัก
ปกหลัง
พลิกกลับไปปกหลังอ่านบทความสั้น ๆ ที่บ่งบอกถึงความเด่นในเนื้อความของหนังสือ
แต่ก็ไม่สะดุดใจเท่าไร
หน้าสารบัญ
บอกได้ว่าฉันจะพบอะไรดี ๆ ได้บ้างจากหนังสือเล่มนี้
ฉันเริ่มต้นอ่านคำนำ
ทุกครั้งที่อ่านหนังสือ ฉันจะเริ่มอ่านตั้งแต่หน้าแรกจนถึงปกหลัง
คำนำ
เลือกเอาผู้ที่มีชื่อเสียงมีคนรู้จักมาเขียนบทนำเป็นให้ผู้อ่าน หรือคิดจะอ่าน ได้มองเห็นมุมมองของผู้เขัยน
และ
คำนำจากผู้เขียน เป็นเสมือนเครื่องหมายสะท้อนตัวตนของผู้เขียนที่นักอ่านจะได้รู้จัก หากตัดสินใจเลือกเล่มนี้
บทนำ บทแรกของเล่ม
ฉันตั้งใจอ่านข้อความขึ้นต้นของบทนำ
และ
คิดได้ว่า เรื่องที่จะอ่านต่อไปนี้ คงจะน่าสนใจแล้วละ อดใจไว้อ่านต่อที่บ้านดีกว่า
ฉันเลือกหนังสือเล่มนี้กลับบ้าน
เพราะฉันคิดว่า
หากฉันไม่คิดที่จะสนใจพิจารณาทุกอย่างของหนังสือให้ดี
ฉันคงปิดกั้นตนเองออกจากโลกอีกใบหนึ่งของคนอื่น
- - - - - - - - - - - - - - -
ก็คงจะเหมือน หลาย ๆ คนที่อยู่บ้านหลังนี้ อยู่ในอ้มกอดของสอตรี่ไทยมานาน
จนลืมมองไปว่า ขณะนี้ที่เกิดการเปลี่ยนแปลง เป็นเพราะอะไร
เพราะ ระบบของเว็บล่มบ่อยใช่ไหม
เพราะ การอัพเดทข้อมูลส่วนตัวของตนเองแก้ไม่ได้
เพราะ โฉมหน้าเก่าของไดอารี่ถูกพัฒนาเมื่อนานมาแล้ว
เพราะ พี่กรและทีมงานอยากให้สังคมภายในสตอรี่ไทย สวยงาม และอบอุ่นกว่าไดอารี่ไหนๆ เหมือนแต่ก่อน
เพราะ ในสังคมสตอรี่ไทย มีแต่คนเม้นๆ แต่ไม่ได้ใส่ใจเนื้อหาไดอารี่ ไม่ได้ใส่หัวใจลงไปในข้อความที่เจ้าของไดอารี่ต้องการเขียน
เพราะ . . . . . . . .
เพราะ พวกเราใช่ไหม ที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
แล้วคุณจะไม่ลองอ่านหนังสือเล่มนี้ ด้วยหัวใจอีกสักครั้งหน่อยหรือ
เพราะ ฉันเป็นคนหนึ่งที่เขียนไดอารี่ตั้งแต่เดือนแรกที่ผลิต สตอรี่ไทย ดอท คอม
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ฉันรักในความเป็นตัวตนของฉัน และเคารพในการตัดสินใจของผู้อื่น
ยินดีที่ได้รู้จัก
"pat"
ในอ้อมกอดแสนอบอุ่นในยามเช้าของน้องพุงกลมสีนวล
ปลุกสติให้ตื่นจากภวังค์ของความฝัน
ฉันพยายามคิดว่าเมื่อคืนฝันเรื่องอะไรอยู่ ฝันดีหรือว่าฝันร้าย
แล้วก็คิดได้ว่า ฝันร้ายนี่น่า
กลับไปนอนใหม่จะได้ฝันใหม่ แล้วจะได้เริ่มต้นจิตนาการสวยงามอีกครั้งในภวังค์ของความฝัน
แต่
นอนไม่หลับ
“เพราะไม่ว่าจะอย่างไรเราก็ไม่อาจเปลี่ยนอดีตได้ แต่เราสามารถลบมันออกไปได้ตราบใดที่ใจเราต้องการ
และในการกระทำบางอย่างก็ไม่จำเป็นต้องทำ ในเมื่อไม่มีประโยชน์อันใดที่จะทำ”
เวลามันล่วงเลยมานานหลายนาทีกว่าจะคิดได้ว่า วันนี้เป็นวันหยุดทางศาสนาพุทธนิ
จะไปวัด พระก็คงเสร็จกิจของสงฆ์เข้ากุฎิกันหมดแล้ว
นาฬิกาเดิน ติ๊ ก ต๊ อ ก ติ๊ ก ต๊ อ ก ติ๊ ก ต๊ อ ก . . .
ฉันผละอ้อมกอดเล็กๆ ออกจากตัวก่อนจะเดินไปหน้าทีวี
นิ่งอยู่นานกว่าจะคิดได้ว่า วันนี้จะทำอะไรดี
เริ่มต้นจากการกินอะไรก่อน
แล้วยังไงอีก . . .
ติ๊ ก ต๊ อ ก . . . ติ๊ ก ต๊ อ ก . . . เตือนให้รู้ว่าเวลาทุกวินาทีกำลังวิ่งหนีฉันไปข้างหน้า
ฉันลูบแขนข้างขวาก็สดุดกับรอยกรีดเล็กๆ ที่เกิดขึ้นมาอย่าง งงงวย
เป็นอะไรตั้งแต่เมื่อไร
รอยแดงๆ ตรงนี้ เกิดได้ยังไง เมื่อวาน เมื่อคืน ไปทำอะไรมา นะ
นั่งคิดไปก็ไม่ได้ทำตอบ เลิกคิดแล้ว
อาบน้ำดีกว่า จะเที่ยงแล้ว หิวข้าวจัง
กินข้าวกันไหมค่ะ
P.S. ขอบคุณ สำหรับทุกข้อความคอมเม้นท์ และมอบความรู้สึกอบอุ่นมากกว่าไดอารี่เป็นอย่างไร
ขอให้อบอุ่นเช่นนี้ตลอดกาลนะคะ
แล้วจะแว้วไปอ่านไดอารี่คะ
I’m พัด & แพทตี้
กระจกร้าว Sep 14, 07 2:11 AM
for everyone
ฉันนอนเอียงตัวไปทางซ้ายทับแขนซ้ายกับลำตัวซีกซ้าย
ในมือซ้ายจับตุ๊กตาตัวกลมๆ นิ่มๆ ที่ฉันหยิบเสื้อลายทางสีฟ้ามาสวมให้เพราะคิดว่ามันคงหนาว
สายตามองทอดออกไปข้างนอกหน้าต่าง มองสายฝนที่กำลังโปรบปรายลงมาให้ความชุ่มฉ่ำแก่พื้นดิน
เสียงฝนตกกระทบหลังคา ทำให้รู้สึกตัวได้ว่าฉันยังหายใจ
ฉันคิดไว้เสมอว่าวันหนึ่งจะต้องจากโลกนี้ไป และฉันก็ปรารถนาไว้ว่า ฉันอยากจะจากโลกนี้ไปไวๆ ด้วยสิ
ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ฉันคงจากโลกนี้ไปนานแล้ว
โลกนี้ฉันรู้สึกมาเสมอว่า มันไม่น่าอยู่ มีแต่คนจ้องทำร้ายกัน เอาเปรียบกัน
อากาศก็ร้อนขึ้นทุกวัน แสดงให้เห็นว่า ธรรมชาติยังอยากทำร้ายฉันเลย
เวลาคิดหรือวางแผนชีวิตฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรลงรอยสักอย่าง
ชีวิตเดินตามเส้นทางของคนอื่น ไม่เคยคิดหรือวาดฝันว่าเป็นทางที่ฉันต้องการ
โลกนี้ไม่น่าอยู่สำหรับคนแบบฉันแล้วจริงๆ
---------------------------------------------
ฝนหยุดตกนานแล้ว
ฉันยังไม่อยากลุกขึ้นจากที่นอน ยังไม่อยากจากอ้อมกอดของตุ๊กตาตัวกลมสีครีมของฉัน
ฉันอยากหลับตาแล้วอยู่ที่นี่อีกสักชั่วกาลนาน
ขอฉันนอนหลับอย่างเป็นสุขสักทีได้ไหม
ให้ฉันจากโลกที่ไม่น่าอยู่นี่ไปสักทีได้ไหม
ความรักเสมือนสายน้ำหรือป่าว ที่ไม่มีทางไหลย้อนกลับมา ณ ตำแหน่งเดิมได้
ความรักของฉันก็เหมือนกัน ไม่เคยหมุนวนกลับมา ณ ที่เดิม
สิ่งใดที่ผ่านไปแล้วก็ต้องผ่านไป
และยอมรับว่ามันผ่านไปแล้ว ไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิมได้
ทุกสิ่งบนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่เหมือนกันโดยสมบูรณ์อยู่แล้ว ยิ่งกาลเวลาผ่านไป สิ่งนั้นก็ยิ่งแปลกแยกไปเรื่อย ๆ
ความสวยงามก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
ไม่ได้หมายความว่า จะยังไม่สวยสดเหมือนเมื่อก่อน หรือน้อยกว่าเดิม
แต่มุมมองการมองความสวยงามย่อมแปรเปลี่ยนไป
ประสบการณ์ชีวิต ตัวตน การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นได้เสมอ
เป็นสาเหตุหลักของการให้คุณค่าของความรักที่เป็นอย่างทุกวันนี้
ต้อนรับวาเลนไทน์ด้วยการบอกรักคนที่รักผ่านไดอารี่
ไดอารี่ที่เรารอคอยมานานสักระยะหนึ่งแล้ว
ว่าจะออกมาหน้าตาอย่างไร
พอได้ทดลองใช้ก็ตื่นเต้นนิดหน่อย
คนทำงานคงไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืนเลยสิท่า
ตั้งใจทำกันจริงๆ
วนกลับมาที่เริ่มเดิม
วาเลนไทน์นี้ ก็คงจะไม่มีอะไรใหม่แหวกแนวมากมาย
ความรักก็คงเหมือนเดิม ตรงที่ เวลาเราดูรูปเก่าๆ ของเค้าแล้วทำให้ใจชื้นขึ้นมา
เสมือนวันแรกรัก ในวันที่จุมพิศครั้งแรกของเรา
ขอให้ความรักสดใส สวยงาม
โบว์รักสีดำ อิอิ
<
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ฉันเดินทางด้วยขาสองข้างของตัวเองมาตลอด
เดินลำพังด้วยหัวใจเล็กๆเท่ากำมือของฉัน
เดินด้วยพลังใจที่เต็มๆ ขาดๆ
หกล้ม
ลุกยืน
สลัดฝุ่นแห่งความเจ็บปวด
เดินต่อไปลำพัง
ขาสองข้างของฉันไม่เคยอ่อนล้า
แต่
กำลังใจของฉันอ่อนล้า
หัวใจของฉันเหนื่อยล้า
ก้าวออกไปอีกครั้งด้วยหัวใจแกร่ง
++ +++++++++++++++
ไม่เคยดิ้นรนจนถึงที่สุด
เพราะฉันไม่รู้สุดท้ายจะเป็นอย่างไร
ที่สุดของฉันจึงอยู่ห่างไกล
ยอมรับไม่ได้กับคว
