ฝนตกทั้งคืนอากาศเย็นจนพาให้เช้าวันนี้ไม่อยากลุกจากอ้อมกอด

ฝนที่ตกคืนนี้เสมือนฝนที่ตกในยามราตรีของคืนก่อน

ต่างกันเพียงวันเวลาที่หมุนมาครบรอบปี

รอยประทับบนผิวปากยังไม่จางไปไหน

ยังรู้สึกเขินทุกทีที่คิดถึง

ยังไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรกับหัวใจของเรา

เวลาผ่านไปหนึ่งปีเต็มสำหรับจุดเริ่มต้น

สายฝนก็โปรยปรายเช่นเดิม

เธอก็อยู่เคียงข้างเหมือนวันก่อน

น้ำใสหยดลงบนแผ่นน้ำ

ต่างกันเพียงผิวน้ำเต็มกับผิวน้ำจืด

แต่ความรู้สึกไม่ต่าง

ฟ้าหลังฝนสดใสเสมอ

แต่สำหรับฉันแล้ว

ฟ้ายามฝนฟร่ำก็สดชื่นในใจฉันเช่นกัน

แล้วเธอละ

ยังรู้สึกถึงความรักของเราเช่นก่อนหรือเปล่า

เมื่อไรไดอารี่ที่เธอสร้างจะเขียนเรื่องของเราสักครั้ง

ก็น่ารักดีนะ

รักเธอที่รักของหัวใจ

และยังมีอีกเรื่องที่สำคัญคือ  - - - - 

. . . ส่ ง ท้ า ย ก่ อ น  .     .    .

การบ้านเพียบเลย ทำงานหัวหมุนไม่ค่อยได้อัพไดอารี่เหมือนเคย

คงเป็นที่เขียนเรื่องราวของความรัก

ห ว า น บ้ า ง  ข ม บ้ า ง

เราก็ยังรู้สึกได้ถึงการคงอยู่ของลมหายใจ

ตื่นขึ้นมาแล้วต้องทำตัวราวกับว่าฉันสบายดี

บางทีความรักสำหรับบางคนก็สวยงาม

แต่สำหรับบางคนดูเหมือนถูกละเลย

ไม่รักก็บอกว่าไม่รักสิ ง่าย-ง่าย และเข้าใจได้ดี

บันทึกการเดินทางบนก้อนเมฆ

วันอาทิตย์กลับมาจากเชียงใหม่

ตอนเที่ยงวันพอดี จึงไม่ได้หลับ

ที่นั่งเดิมริมหน้าต่างมีคนอื่นจองเสียแล้ว

ฉันนั่งห่างจากหน้าต่างเล็กน้อยจึงมองเห็นก้อนเมฆกระจัดกระจายเต็มพื้นสีฟ้าทั้งสองด้าน

ก้อนเมฆสีขาวก้อนเล็กก้อนน้อยทำหัวใจลอยตาม

สีฟ้าของท้องฟ้าเป็นสีฟ้าทีสดใสจัง

หลังจากกลับมาถึงไม่กี่ชั่วโมงก็ออกไปย่ำราตรีหลังจากไม่ได้เจอผู้ชายเจ้าของคำเชิญนานมากแล้ว

ดนตรีสดที่บรรเลงเพราะมาก

ขอเพลงไปสามเพลง

KISS ME ความจริงในใจ หมอกและควัน

ชอบจัง และยังได้ฟังเพลง "คำตอบ" เพลงแห่งความรักของฉันอีกด้วย

สำหรับเช้าวันนี้

ฉันเลิกพยาามเข้าใจคนรัก แต่ฉันพยายามเข้าใจในความรัก

ที่ผ่านมาคือการกระทำตอบแทนกันไปอย่างนั้นหรือ

ไม่ใช่ น้ำใจสำหรับคนรัก

ไม่ใช่ ความหว่งใยสำหรับคนรัก

ที่ผ่านมาคงเข้าใจผิดว่า สิ่งที่ทำเป็นการตอบแทนความรักเป็นเครื่องหมายแทนความห่วงใย

ความจริงคือ การทำอะไรแล้วได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่ากับสิ่งที่เสีย

การแลกเปลี่ยนจึงจะมั่นคง เหมือนกับทฤษฎีการแลกเปลี่ยนทางสังคม งั้นหรือ

ทำไมใจร้ายจัง

ไม่มีสิ่งใดให้ข้ามผ่าน

ด้วยหัวใจอันบอบบางไม่เคยยอมรับ

กรีดมีดลงบนเนื้อรอยแผลไม่เคยจาง

สิ่งใดคงอยู่เลือนลางแต่ยังจำ 

ความเจ็บปวดยังฝังใจ

เจ้าคิดเจ้าแค้นก็งี้แหละ

บันทึกการเดินทางจากปุยเมฆถึงสายฝน

วันนี้เริ่มต้นออกเดินทางมุ่งหน้าสู่จังหวัดเชียงใหม่ด้วยหัวใจรื่นเริง

รักแม่ วันเกิดพ่อ ก็ขอกลับมาสักที

กลับมาก็ไม่พร้อมหน้าเหมือนเคย พี่ชายตัวดีไปทำงานที่ทางใต้อีกแล้ว

อยากให้อยู่กันครบหน้าคงเป็นฉันที่ต้องกลับบ้านบ่อยๆ เสียแล้ว

ด้วยภาระกิจทำให้กลับบ้านได้เดือนละครั้ง

ในทุกครั้งที่นั่งเรือบินจะต้องจองที่ริมหน้าต่างเสมอ

และมองลงมายังปุยเมฆสีขาวสะท้อนกระจกใส

มาถึงไม่ทันไรก็ฟ้าก็รั่วทันที กระหน่ำสายฝนลงมาให้ชื่นใจว่ากลับบ้านมาทีไรอากาศดีจังเลยคะ

คืนนี้ไม่ต้องนอนคนเดียวเพราะมีน้องหมามานอนคลุกด้วยปีนี้ก็ 8 ขวบแล้ว ยังร่าเริงเหมือนตอนสองขวบอยู่เลยนะจ๊ะ

คำคมสุดฮิตของ msn ช่วงนี้

โสดให้ผู้ชายเสีย(ใจ)ดายเล่น

มานอนฝันดีที่ห้องอากาศสดชื่นอีกครั้ง

แล้วเมื่อไรที่ฝนจะหยุดตกเสียที

เมื่อวาน นับได้ว่าเป็นวันที่มีแต่เรื่องร้ายๆ เข้ามาในชีวิต

และ

วันนี้ฉันก็ยังไม่เห็นทีท่าว่าจะหยุดเสียที เหนื่อยกับการทำอะไรที่ไม่เป็นดั่งฝัน

"ชีวิตไม่สมบูรณ์แบบเสมอ" ท่องเอาไว้อย่างนี้

เรื่องงาน

ก็ไม่เคลีย เพราะว่า ให้มาทำนโยบายแต่ตอนนี้ไม่ได้ทำนโยบายแล้ว

เนื่องจากการหยุดฉะงักของการทำงานและสถานการณ์ที่เข้ามาเปลี่ยนแปลง

จึงต้องทำงานในส่วนอื่นแทนไปก่อน

และ

คงคิดได้ว่ามันสิ้นเปลืองเงินทองสำหรับการจ้างที่ไม่เหมาะกับความต้องการขององค์กรและตัวเอง

เรื่องครอบครัว

ชอบเคืองแม่เวลาโทรมาผิดจังหวะ วีนๆ ประจำเลย แต่พ่อกะแม่ก็ยังโทรมาทุกวัน

เรื่องเงิน

มีปัญหาการเงินตั้งแต่ละทะเบียนต้องขอยืมเงินคนโน้นคนนี่เอามาลงทะเบียนก่อน

ตอนนี้ก็มีปัญหาว่าจะอยู่หรือไปจากที่ทำงาน จึงสงสัยว่าจะรอดไหมนะ

เรื่องความรัก

คนรักไม่ได้ดั่งใจ เพราะว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปในความเป็นตัวเขา มองข้ามจิตใจของเราเสมอ

เสียใจลึกๆ การเอาหัวใจไปฝากไว้กับใครมันก็เจ็บปวดอย่างนี้แหละ

มองไม่ออกแล้วว่าตอนนี้ฉันรู้สึกอย่างไรก็เขา

เรื่องการเรียน

้

กังวลว่าจะไม่มีเวลาเรียนเพราะว่าต้องตั้งใจมาทำงานให้มากขึ้นไม่งั้นจะแก้ปัญหาเรื่องการเงินไม่ได้

เขาบอกว่าเรียนหนักมากรายงานเยอะด้วยสิ

จะเอาตัวไม่รอดหรือเปล่านะ...แย่จัง

ชีวิตไม่เคยคิดเรื่องเงินมาก่อนเลยเพราะว่ามีเงินเก็บมาตลอด

แต่ที่หายไปเพราะว่ามีคนยืมเยอะมาก แล้วไม่รู้ทำไงให้ยืมไปทั้งที่เราก็ไม่ได้สบายอะไร

ประมาณหลายสิบบาทได้ละมั้ง ที่เขายืมๆ เราไป ไม่รู้จะคืนเมื่อไร และไม่รู้จะคืนหรือเปล่าด้วย

เสียดายจัง การให้ที่ไม่ได้อะไรตอบแทนจริงๆ เลย

เอาเงินไปทำประกันอีก xxxxx บาท เหมือนคนโง่แต่ก็อยากมีเงินเก็บไง

(ใครจะทำประกันติดต่อได้เพราะว่าเอาเงินไปทำประกันของตัวเองนี่แหละ เป็นตัวแทนตัวเอง แต่ไม่เคยมีลูกค้าสักคนเลย แง้ๆๆ)

อยากมีกลับมามีเงินเก็บอีกอยากท่องเที่ยวอีก ไม่อยากทำงานที่ไม่อยากทำ ไม่อยากทำอะไรทำร้ายใจตัวเองแบบนี้

เครียดก็เอาไปลงกับแฟน

วนไปวนมาเมื่อไรจะเลิกเครียดกันนะ

เจ็บปวดกับการทำร้ายใจตัวเอง เป็นลิงดมกะปิ ยิ่งเกลียดยิ่งดม ^^

ี

ปวดหัวทุกเช้าจนกว่าจะได้อาบน้ำ

อากาศก็ร้อน ร้อนไปจนถึงขั้วหัวใจเลยทีเดียว

หลายวันมานี้ฉันไม่ค่อยพูดกับใครคนนั้นเท่าไร

เพราะพูดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น

คนเราไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงได้

ฉันกำลังเกลียด

เกลียดทุกอย่างที่เป็นเธอ

วันนี้ครบรอบที่เราเจอกันวันแรก

แล้วไง

เวลาไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น

และความรู้สึกของฉันยิ่งแย่ลง

ทำไมต้องพูดว่า นี่แหละนิสัยผู้หญิง

ถ้าไม่ชอบนิสันผู้หญิงทำไมไม่ไปชอบผู้ชายละ

เหมาะสมกันดีกว่าหรือเปล่า

นับวันยิ่งรู้สึกเหมือนคนโง่

ไม่อยากทำอะไรตามความรู้สึกของใคร

ชอบที่เป็นตัวเองอย่างนี้

ไม่รับผิดชอบกับการต้องทนของตัวเอง

เบื่อที่ต้องมารับความทุกข์

เกลียดสายตาของคนรอบข้างที่มองฉัน

ไม่อยากทำอะไรดีๆ ให้กับคนที่ไม่อยากดีด้วย

คำพูด การกระทำ ไม่อยากร่วม ไม่อยากยุ่ง

ลองคิดดูว่าถ้าโลกนี้ไม่มีเรา

คงสดใสกว่านี้

เธอไม่ต้องมาทำตัวราวกับว่า กำลังรองรับอารมณ์ฉันอยู่

และฉันก็ไม่ต้องใส่ใจว่าจะโดนเอาเปรียบอีกเมื่อไร

ไม่ต้องสนใจกับการกระทำที่เห็นแก่ตัวอีก

ความรักมันก็แค่เรื่องที่ผ่านเข้ามา

พอถึงเวลาที่ต้องไปก็ต้องให้มันไป

จากกันไปได้หรือยัง

ดีใจด้วยนะกับการรอคอยให้ครบปี

ความโกรธเหมือนมีดที่แทงใจ ยิ่งโกรธเท่าไรก็ปักลงไปลึกเท่านั้น

แต่ความเจ็บปวดก็ทำให้เรารู้สึกได้ว่าเรามีลมหายใจ

.

.
.

.
.

.

.

ถ้านึกถึงเรื่องเปิดเทอม นอกจากหัวปั่นกับเรื่องหาเงินลงทะเบียนแล้ว ฉันก็คงไม่มีเรื่องอะไรเครียดมากมาย

เพื่อนคงเป็นอีกมิติหนึ่งของการเรียน

ฉันคงเป็นคนหนึ่งที่ไม่ประสบความสำเร็จจากการมีเพื่อน

อาจเป็นเพราะฉันให้อภัยใครไม่เป็น

ฉันได้แต่ทิ้งคำว่า ช่างมันไว้ข้างหลัง แล้วคบห่าง ๆ

คนไหนที่ฉันคิดว่าอยากคบ

ฉันจึงเลือกที่จะเดินไปหาแล้วก็ลองคบดู

สนิทใจก็ให้ไปทุกอย่าง

ตอนนี้ฉันอาจจะมีเพื่อนสนิทไม่ถึงสิบคน

แต่ละคนล้วนเป็นคนที่ฉันไม่อาจจะปฏิเสธในการให้ความช่วยเหลือใดๆ ได้เลย

ไม่ว่าจะอย่างไรก็อยากจะติดต่อไป

ไม่ว่าจะอย่างไรก็จะคบไปอย่างนี้

ก็ฉันมีเพื่อนอยู่เท่านี้เองจริงๆ

รักษาได้ก็รักษาไว้ด้วยหัวใจ

.

.
.

.

.

ฉันเคยโดนเพื่อนแทงๆๆๆ นับไม่ถ้วนตั้งแต่เรียนมอปลาย

จบมาก็เหมือนไม่มีใคร แต่มีเพื่อนจริงใจติดมาสองสามคน

มหา'ลัยก็พอกันเจอแต่พวกเอาแต่เรียน

มุ่งเกียรตินิยมกัน

ทับทม ทั้งเรียน ทั้งเรื่องส่วนตัว

ยุ่งกับชีวิตฉัน เรื่องเม้านินทากระจายทั่วคณะจนไม่อยากคบใคร และใครก็ไม่อยาคบคนที่เป็นตัวปัญหาแบบฉันเสียแล้ว

ก็ดีนะ ไม่อยากคบให้เสียใจ

แต่ฉันก็ได้ดีไม่แพ้ใคร ฉันเป็นคนแรกที่สอบติดป.โททั้งที่ยังไม่จบป.ตรี เทอมสุดท้าย

จบป.โทในสองปี ได้งานที่ไปสมัครครั้งแรกและไม่ต้องรอตกงาน

.

.
.

.

.

ความเจ็บปวดจากเรื่องเพื่อน

ทำให้ฉันหาความอบอุ่นจากความเข้มแข็งของตัวเอง

ไม่ยากนักที่จะทำ ต้องใช้ความกล้าและน้ำตาจำนวนหนึ่ง

ผ่านไปแล้วจนฉันเข้มแข็งไม่แคร์สิ่งรอบตัว

ฉันใส่ใจเฉพาะคนที่ฉันอยากใส่ใจ ซึ่งมีจำนวนไม่มากพอที่จะทำให้ฉันเสียความเป็นตัวเองไป เป็นอย่างนี้แหละดีแล้ว

พอคิดเรื่องเก่าๆ ที่โดนทำร้ายใจจากความจริงใจของเรา ความไม่ระวังตัวของเรา ก็เจ็บปวดนะ เหมือนโง่ๆ

โง่ที่ทำไปอย่างนั้น แต่ย้อนเวลาไปอย่างไรเราก็เปลี่ยนได้เฉพาะตัวเอง ความคิดของเราเอง

เราไม่อาจจะเปลี่ยนความเป็นเขาไปได้หรอก เขาก็ต้องทำร้ายเราแบบนี้เสมอๆ เช่นเดิม

เว้นแต่ เราจะปล่อยใจให้กระด้างๆ ไปไม่รับรู้ความรู้สึกของใครต่อใคร ซึ่งก็ทำไม่ได้อยู่ดีแหละ

ก็เป็นคนแบบนี้ ใจอ่อน ยอมคนแบบนี้แหละ

เจ็บปวดดี

รู้สึกได้ถึงความเป็นคนแบบฉันอย่างนี้

ดีแล้วละ

* * ข้ อ คิ ด ส่ ง ท้ า ย * *

เ จ็ บ ช้ำ ก็ เ พ ร า ะ ใ จ เ ร า ทำ ตั ว เ อ ง

ปล.    ฉันเป็นคนเพื่อนเยอะมีเพื่อนแทบทุกมหา'ลัย เพราะว่าฉันมีแต่ความจริงใจให้ไปจะด้กลับมา

ปล. 2 ฉันมีเพื่อนแทบทุกอาชีพเพราะฉันเลือกคบเฉพาะคนดี มีน้ำใจมากกว่ามีเงินแต่แล้งน้ำใจ

ปล. 3 ฉันมีเพื่อนที่ขอความช่วยเหลือและเต็มใจช่วยเสมออยู่แล้ว สำหรับคนอื่นๆ ก็ไม่เห็นต้องแคร์

อย่าทำร้ายกันด้วยคำว่า "เพื่อนกัน" ฮ่าๆๆๆ

เหมือนเดิม   อากาศร้อน

เหมือนเดิม   ฝนตก          

เหมือนเดิม   วิถีชีวิต

สำหรับบางคนแล้ว

บางสิ่งบางอย่างก็ยังคงไม่เปลี่ยน

นานแล้วที่ไม่ได้บอก “รักกัน”

นานแล้วที่ไม่ได้เจอหน้ากัน

นานแล้วที่เราไม่เคยใกล้กัน

แต่เธอก็ยังเหมือนเดิม

มีเหตุผลอะไรไหม ที่เธอไม่เปลี่ยนแปลง

ไม่มีคนๆ เดิมกับหัวใจดวงเดิมให้เธออีกแล้ว

ฉันเปลี่ยนไปแล้ว

แต่เธอก็ยังไม่เปลี่ยน

ยังคงห่วงใยเหมือนเดิม

ยังคงถามทุกข์สุขไม่เปลี่ยน

ยังคงรอสักวันที่ฉันจะกินข้าวกับเธออีกสักครั้ง

เวลาไม่เคยหยุดเธอได้เลยหรือ

ไม่อยากเจอเธออีก

เพราะฉันไม่รักเธออีกแล้ว

.

.

.

.

.

.
ไม่รักเธอแล้ว

.

.

.

.

.

.
เวลาที่เรามีคนรัก เราควรจะรักเขาอย่างสุดหัวใจ

เพราะไม่มีรักไหนดีไปกว่ารักที่อยู่ในวันนี้

ตามหาไป ของใหม่ก็ไม่รู้ของแท้หรือเทียม

ข้อความคิดส่งท้ายก่อนนอน

"เสียใจที่ได้ทำแม้ว่าไม่สำเร็จ ดีกว่าเสียใจที่ยังไม่ลอง..แม้แต่จะเริ่มทำ"

คืนนี้จะนอนหลับฝันดี

ตอนเช้าตื่นมาส่องกระจกแล้วบอกตัวเองว่า "ฉันคนใหม่ มองโลกในแง่ดี"  

พักนี้เปลี่ยน Theme ได้ทุกวันสิน่า

แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป

ความตื่นเต้นเวลาที่อยู่ข้างๆ ก็หายไป

ความคิดถึงเวลาที่อยู่ห่างไกลก็หายไป

ความห่วงใยก็ลดลง

คำหวานๆ ก็ไม่ได้ยินอีกแล้ว

อะไรต่อมิอะไรก็เปลี่ยนไป

ทั้งที่ ความรักนานวันก็รักกันมากขึ้น แต่สิ่งที่แทนความหมายของความรักกลับลดลง

เพราะอะไร

เพราะว่า เรารู้จักเขามากพอแล้ว

เพราะว่า เรามี msg เยอะจนไม่ต้องส่งให้อีกแล้ว

เพราะว่า วันๆ ก็ทำอะไรเดิมๆ ไม่จำเป็นต้องโทรไปบ่อย ๆ ยังไงคำตอบก็ได้ยินแบบเดิมๆ

เพราะว่า เราห้ามเขาไม่ให้ไปไหนมาไหนทำให้ไม่เจออะไรเสี่ยงๆ ไม่มีเรื่องอะไรน่าห่วง  

เพราะว่า เราทำความรักหล่นหาย เหลือเพียงแต่ ความผูกพัน หรือเปล่า

รักเก็บไว้ในใจ

ความห่วงใยก็เก็บเอาไว้

ความคิดถึงก็เก็บเอาไว้

คำหวานๆ ก็เลี่ยนไป

จะเหลืออะไรที่ให้กันอีก

น้อยใจอีกแล้ว

ขี้งอนอีกแล้ว

ขี้เหงาได้อีก

เพ้อเจ้อได้อีก

แต่ก็ยังหัวเราะให้กับตัวเองได้อีกเยอะ เพราะชีวิตไม่ได้มีแต่ความรักของใครคนเดียวที่ต้องแคร์ (มากนัก)

ข้อคิดส่งท้าย

เวลาแม่โทรมาถามว่า กินข้าวหรือยัง ทำอะไรอยู่ แม่ไม่ได้อยากรู้หรอกว่าคำตอบคืออะไร

แต่แม่กำลังบอกว่า “รัก” เรา

นักศึกษาปีหนึ่งครั้งที่สาม

ปีหนึ่งครั้งแรก กับ วันแรกรับที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง ศูนย์รังสิต

วันแรกรับคือ วันแรกที่เราได้พบกับรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อน ไม่ใช่รุ่นพี่ที่คอยออกคำสั่งให้ทำตามเหมือนทาส

[ฉันไม่ได้ไปรับน้องคณะที่จ.ประจวบฯ และ Freshy Night ฝนตกจนงานล่ม]

ฉันจับอารมณ์ ณ ขณะนั้นได้ว่า หวั่นไหวกับคนรอบกาย

เพื่อนใหม่

เพศหญิง เพศชาย หรือเพศอื่น ๆ  

ความแปลกสดไม่ช้ำหน้าวนเวียนเข้ามาเพื่อทักทาย

ยังไม่คุ้นกับการตอบคำถาม

ชื่ออะไรคะ

เรียนคณะอะไร

จบจากที่ไหนมา

เรียน 120 sec ไหน

ไปฟิวฯ กันไหม

คำถามอีกร้อยแปดแทบตอบไม่ทัน แต่ละวันๆ ก็จะวนเวียนอยู่อย่างนี้พักใหญ่

จนหมดไปครึ่งเทอมด้วยความฮาเฮ

หลังจากนั้น

ฉันก็ไม่ต้องอธิบายความเป็นตัวเองอีก เพราะเพื่อนๆ ต่างรู้จักต่อๆ กันไปเป็นทอดๆ หมดแล้ว

ความสนุกของปีหนึงจบด้วยความมันส์หยดที่ภาคฤดูร้อน การพักร้อนสุดท้ายในชีวิตนักศึกษาหมดลง

และแล้วสี่ปีของการศึกษาในรั้วเหลืองแดงก็หมดลง

สอนให้ฉันรู้จักคำว่า "รักประชาชน" ขึ้นอีกเยอะเลย

ปีหนึ่งครั้งที่สอง กับวันปฐมนิเทศที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน

ฉันเป็นนักศึกษารุ่นที่ 1 ของสาขาวิชา

จึงไม่มีรุ่นพี่รุ่นน้องกับใครๆ ในตอนนั้น

ลงเรียนก็วิ่งตามพี่ๆ ในรุ่นเดียวกันไป เขาทำอะไรฉันก็ทำตาม

ทำตัวเองเรียบๆ ง่ายๆ ตามประสาคนปากดีที่เคยประทะคารมกับอาจารย์จนอาจารย์ส่ายหน้า

[เหตุผลจริง คือกลัวเรียนไม่จบ และไม่อยากเป็นคนไม่กล้าสู้กับความอดทนกับสิ่งที่ทนไม่ได้แท้จริง]

น้องรุ่น 2 จึงไม่มีเลือดเหลืองแดงเข้ามาสักคน

แต่ฉันก็ทำได้ดีเหมือนพี่ๆ ที่ฉันวิ่งตามสำเร็จได้กระดาษมาอีกแผ่นมาแปะฝาบ้านภายในเวลาสองปี

ปีหนึ่งอีกครั้ง กับวันเปิดเทอมที่มหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา

ครั้งนี้เป็นอนาคตที่ฉันวาดไว้มานาน

[หลงตัวเองกับการทำงานนานสามปีกับประสบการณ์ที่เป็นเพียบแผ่นกระดาษบางๆ ระบุวันเดือนปีที่เข้าและออกจากที่ทำงานเท่านั้น]

งมงายกับการทำงานจนลืมความฝันเล็กๆ ของตัวเองไป

ได้เวลากลับมาใช้ชีวิตรักนักศึกษาอีกครั้งสดชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก

การนับหนึ่งใหม่ทำได้เสมอ

และฉันจะพยายามทำให้ดีสมอย่างใจ

รอคอยมานาน

ไม่ผิดหวังที่ยังไม่ตายเสียก่อน

สู่รั้วมหาวิทยาลัยอีกครั้งแล้วจ้า

จะตั้งใจเรียนไม่เกเร

ไม่กวนอารมณ์อาจารย์และพี่ๆ

ขยันทำรายงาน

หมั่นสร้างสัมพันธภาพกับรุ่นพี่และรุ่นเพื่อนที่มีอยู่เพียง 4 คน

เพื่อชีวิตที่ดีในการศึกษาไทย เย้ เย้

สมองแช่แข็งทำให้ร่างกายหมดพลังงาน



ความอดทนสูงสุดของชีวิตคือการทนในสิ่งที่ทนไม่ได้



เป็นการประกาศตนเองว่ายังไม่แก่เกินเรียน

และไม่ไปเที่ยวไหนมักออนไลน์ในห้องแชทของสตอรี่ไทยคะ

คิดถึงเด็กๆ ครอบครัวไดอารี่จังเลยคะ

พักเรียนแล้วก็มา Say Hi ! กันบ้างนะคะ

ฉันชอบสายฝนจัง

หยดน้ำเกาะหน้าต่างไหลรินรวมตัวกันจากน้ำหลายหยดเป็นเส้นสาย

ไหลร่วงจากด้านบนลงด้านล่างตามกฎแรงโน้มถ่วงของนิวตัน

จ้องมองอยู่นานเหมือนวินาทีได้หยุดลง

อยากหยุดเวลาอย่างนี้

ทิ้งตัวเองไปกับความเพลิดเพลินของหยดน้ำ

ความสวยงามที่ถูกสร้างโดยธรรมชาติ

ความงามที่ไม่ถูกแต่งแต้ม

นอนเหงา

3 คืนแล้วสิ ที่ไม่ได้ยินเสียงให้ฝันดี

3 คืนแล้วสิ ที่ไม่รู้สึกเหมือนเธออยู่ใกล้ๆ

ไม่หายแต่ไม่นึกถึง

คิดได้ว่า อยู่ในใจไม่ได้ไปนั่งเล่นที่ไหน

คิดได้ว่า เก็บเอาไว้ในใจที่เดิมเสมอ

คิดได้ว่า จะแคร์ทำไมกับการบอกให้ฝันดี

คิดได้ว่า บอกตัวเองแล้วเข้านอนซะ สายฝนไม่ทำให้ใครเหงาได้

คิดได้ว่า ไม่มีสิ่งใดทำให้เราคิดถึงใครได้ นอกจากความคิดของเราเอง

พักนี้ฝนตกบ่อยทำให้คิดถึงตัวเองอยู่เนืองๆ

คิดวนเวียนแต่เรื่องเก่าๆ

ชอบปล่อยให้ใจให้เพ้อไปกับอะไรต่อมิอะไรที่เข้ามากินใจ

บันทึกสิ่งที่ผ่านมา

หายไปหลายวันไปช่วยงานเครือข่ายจิตอาสา

ไม่ได้ช่วยในด้านของความช่วยเหลือพม่าโดยตรงแต่ก็ช่วยให้คนที่มีบทบาทในการช่วยเหลือทำงานเบาขึ้น

สิ่งที่ต้องคิด คือ ประเทศไทย ยังต้องมีมาตรการเพื่อให้ประชาชนรับทราบถึงการเตรียมตัวรับสถานการณ์วิบัติเหล่านี้

ยังต้องคิดอีกหลายอย่าง

การเตรียมตัวเฝ้าระวังไม่ใช่การนั่งในบ้านเพื่อรอพายุโถมหลังคา

ไม่ใช่การหลบใต้โต๊ะเพื่อหนีของหล่นตอนแผ่นดินไหว

ไม่ใช่การวิ่งออกนอกตัวตึกเพื่อมองโครงสร้างอาคารที่ผิดเพี้ยนไป

ยังมีอีกหลายอย่างต้องคิดใช่ไหม

เฝ้าระวังไม่ใช่การนั่งนิ่งเพื่อรอการทำลาย

สองด้านของธรรมชาติที่เราใช้กันอย่างไม่ระมัดระวังจึงให้ผลอย่างนี้

ทุกอย่างมีสองด้านเสมอ