เรื่องจากจดหมาย หมายเลข 44
กี่ครั้งแล้วที่ฉันนั่งข้างๆ เขาแล้วน้ำตาไหลออกมา
กี่ครั้งแล้วที่เหมือนฉันอยู่ลำพัง
บ่อยครั้ง เอาใจตัวเองไปผูกไว้กับความคิดเพ้อเจ้อ
บ่อยครั้ง แค่เห็นก็น้ำตาร่วง
อ่อนแอจัง
กลับไปอ่านจดหมายที่ส่งโต้ตอบกันระหว่างเราตั้งแต่ปีก่อน
เนื่องจากไม่ได้เจอกัน คุยกัน ทุกวัน
เราจึงใช้การติดต่อด้วยจดหมายอิเล็กทรอนิกส์
ถ่ายทอดสิ่งที่อ้สงว่าเป็น ความรักและคิดถึง
แต่
วันนี้ฉันไม่ได้แม้แต่จะ Log In
และก็เชื่อว่าเขาก็คงไม่มีอะไรจะส่งมาให้ฉันอีกแล้ว
การอดทนที่จะรอฟังคำตอบบางอย่างก็เป็นความทรมานที่คุ้มค่า
และ
การไม่ต่อสู้กันต่อหน้าก็ลดอาการโกรธอันไม่สมควรเกิดได้อย่างดี
นานวันเราจะเฉยชากับความเอาใจใส่ไปเสียแล้ว
ต่างจากวันนั้น
หรือ
เราจะ . . .
คิดไปไม่ได้อะไรขึ้นมานอกจากความกังวลใจฟุ้ง ฟุ้ง
จำเอาไว้ว่า “ไม่มีอะไรเลวร้ายอย่างที่เราคิด”
เพราะสิ่งที่เราคิดมันเลวร้ายที่สุด ไม่มีอะไรเป็นไปได้มากมายขนาดนั้นหรอก
ปล. ขอบคุณคอมเม้นท์น่ารักๆ ที่มาจากการใช้ความพยายามในการอ่าน (มาก) แล้วจะไปเยี่ยมไดอารี่คะ
อบอุ่นกว่าไดอารี่จ้า

พี่สาวเรา เป็นอะไรอ่ะ
เสร้าซะและ
สู้ๆนะจ๊า..
ฝันดีค่ะ พี่พัด^^