ความเหงาท่ามกลางฝูงชน
แสงแดดสาดเข้ามาในห้องที่เงียบสงัด
ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากซอกหลืบใดๆ
ฉันตกใจตื่นจากภวังค์ของความฝันอีกครั้ง
ไม่ถูกปลุกด้วยเสียงใดๆ แต่ตื่นตระหนกจากอารมณ์ที่เกิดจากความฝัน
เมื่อไรจะเลิกฝันร้ายเสียที
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ทำให้รู้ตัวว่า อยู่คนเดียวอีกแล้ว
ตุ๊กตาตัวโปรดก็พูดเป็นได้สักที
ว้าเหว่จัง
ทุกครั้งที่เดินบนถนน นั่งในร้านอาหาร ยืนบนรถไฟฟ้า วิ่งข้างสนามบอล
ทุกที่คนเดินผ่านรอบตัว
ไม่มีใครสักคนที่หยุดทักฉันสักคำ
เราไม่รู้จักกัน
ฉันไม่รู้จักใครมากพอที่จะมารับฟังความรู้สึกลึกๆ
หรือเก็บฉันเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่ดี
ความเงียบวนเวียนในสมองเล็กของฉันพักใหญ่ๆ
จนในที่สุด
ความเหงาท่ามกลางฝูงชนก็ทำร้ายตัวเอง
ไม่กิน ไม่หิว
ไม่อยากออกไปไหนอีกแล้ว
ไม่มีภาระกิจอันใดฉันก็จะฝังตัวเองอยู่ในห้องเล็กๆ
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ฉันปลุกตัวเองจากภวังค์อีกครั้ง
นานมาแล้วที่ฉันเป็นแบบนั้น
ฉันลืมไปแล้วว่าหลุดจากโลกเล็กใบนั้นออกมาด้วยวิธีไหน
และจะไม่มีวันไหนที่ฉันเป็นเช่นนั้นอีก
ไม่มีฉัน คนที่เงียบงัน
ไม่มีฉัน คนที่หยุดตัวเองกับกาลเวลา
ชีวิตฉันสั้นเกินกว่าจะปล่อยให้วินาทีอันมีค่าหายไปทีละน้อย
หัวใจที่เต้นบอกให้ฉันรู้ว่ายังมีความสนุกอยู่บนโลกใบนี้อีกมาก
อวัยวะสามสิบสองประการที่ได้รับจากพ่อกับแม่ต้องใช้ให้คุ้มค่า
จะอย่างไรก็ตาม
ต้องเป็นคนเข็มแข็งและต่อสู้กับความหวาดกลัวในใจให้ได้
สร้างพลังให้กับตัวเอง
จุดไฟในตัวแล้วออกไปพบกับความจริงเสียที
ปล. เอารูปมาฝากทริปแรกๆ ของการจับกล้อง ชอบถ่ายรูปแต่ถ่ายไม่ค่อยแจ๋ว โพสท่าเป็นแบบแจ๋มกว่าเป็นไหนๆ

รูปนี้ถ่ายอาหารมือสำคัญที่สิมิลัน (ไปกับที่รัก)

ภาพถ่ายดอก (สักอย่าง) ที่หล่นเกลื่อนตามชายหาดสิมิลันคะ

ภาพดอกไม้ต่อสู้กับฝูงผึ้งที่งานรับปริญญา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

ภาพดอกไม้ ในงานรับปริญญา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เช่นกันคะ
