PatTy9irL✿
เงาในน้ำ
จ้องมองเงาที่สะท้อนบนน้ำที่เอ่อในห้องน้ำ
ภาพสับสนของความฝันปะปนกับเรื่องงาน
ฉันคิดถึงเรื่องงานที่คั่งค้าง เหลืออีกมากที่ยังไม่เสร็จ
ขาดความสมบูรณ์
แต่
ฉันสนุกกับการทำงาน
การทำงานครั้งนี้ไม่เหมือนสามปีที่ผ่านมา
ฉันเคยทำงานเหมือนเครื่องจักรที่เริ่มงานสิบโมงเช้าแต่เลิกงานตอนสามทุ่ม
นาฬิกาชีวิตอุทิศให้กับการทำงานเพื่อความคาดหวังของคนหลายคน
งานซ้ำซากเพื่อแลกกับเงินไปวันๆ
ทุกๆ วันก็เหมือนเดิม
ไม่ก้าวหน้า ไม่พัฒนา ไม่เปลี่ยนแปลง
คำพูดเหล่านี้ซ้ำๆ วนๆ อยู่ในหัวอยู่นาน
ด้วยความกลัว
กลัวว่าแม่จะโกรธเพราะงามมั่นคงมาก (มากในมุมมองของครอบครัว)
กลัวว่างานใหม่ที่อื่นจะแย่ไปกว่านี้
กลัวว่าผู้ใหญ่ที่เคารพเขาจะผิดหวังกับการท้อถอย
แต่
ทุกอย่างต้องเป็นไป
ชีวิตต้องดำเนินต่อไป
ไม่ว่าจะอย่างไร
เราก็ต้องเลือกเส้นทางเดินชีวิตของเราเอง
พระเจ้าอาจสร้างบททดสอบให้กับฉัน
แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ต้องเลือกชีวิตด้วยหัวใจเราเอง
วันที่ลาออก
ไม่ได้บอกที่บ้าน ไม่กล้าพอ
แต่ก็ต้องบอก
เอ่ยกับพ่อ (คนที่เข้าใจและรักลูกด้วยความจริง) “ลาออกแล้วนะ” เดือนหน้าไม่ทำงานที่นี่แล้ว
จะไปทำงานอื่นคำพูดมีเท่านี้
พ่อกับแม่บอกมาว่า ดีแล้ว ทำงานที่ใหม่ที่ไหน ยังไง
ผ่านไปแล้ว
คำพูดที่คิดวกวนหลายวัน วันละหลายชั่วโมง
ผ่านไปแล้วอย่างง่ายดาย
เรื่องนี้ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ ราว 3-4 เดือนก่อน
พอเสียทีความเครียด
พอเสียทีความเจ็บปวดจากการกลัว
พอเสียทีไม่ต้องทนกับสิ่งใดๆ อีกต่อไป
ชีวิตยังมีทางเลือกอีกมากมาย
ฉันเชื่อว่า ทุกคน มีศักยภาพ ความกล้าหาญ ความมุ่งมั่นที่จะเดินออกไปคว้าดาวสักดวงที่เรามองไว้
ดังนั้น “ฉันจึงมั่นใจ”
ดวงดาวที่ฉันต้องการ
ไม่ใช่เงินร้อยล้าน
ไม่ใช่งานเลิศหรู
ไม่ใช่หน้าตาทางสังคม
ไม่ใช่เปลือกของความคิดคน
แต่
ดวงดวงของฉัน
เป็นเพียงพื้นที่ส่วนตัวเล็กๆ ของฉัน
สวยงามมากพอจะหายใจ
ยิ้มได้กับตัวเอง
สุขกับการกระทำของตนเองเล็กๆ น้อยๆ แต่เป็นความสุขใจส่วนตัว
งานเล็กๆ ไม่ได้เงินเดือนมากมาย (หรือไม่ได้เงินเลยก็ตาม)
ดีใจมากมายที่ได้ออกมาจากที่ตรงนั้น
ที่ไม่มีใครเหยียบกลบทับถม
ทำร้ายด้วยคำพูด การกระทำ ความคิดที่ทำร้ายรังแก
หวาดระแวง
ไม่เป็นสุข
จากไปแล้วความเลวร้ายตรงนั้น
ชีวิตยังอีกไกล
การเคลื่อนไหวทำให้เรามีพลังงาน
ดีใจที่ได้ต่อสู้กับความอ่อนแอของตัวเอง
ปล. แล้วจะเข้าไปอ่านไดอารี่ทุกคนนะคะ ขอให้มีเวลาได้ตั้งใจอ่านน่าจะดีกว่า
ข อ บ คุ ณ ทุ ก ค อ ม เ ม้ น ท์ แ ล ะ มิ ต ร ภ า พ ค ะ
เพราะใจมันแคบ
สู้ต่อไป เย้ๆๆ*