Storythai

ฉันหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกจากกองหนังสือที่เรียงรายบนชั้นหน้าร้านหนังสือ

อ่านข้อความสั้นๆ บนปก

พลิกชมหน้าตาของหนังสือ

วัดน้ำหนักของหนังสือจากความหนาของกระดาษ

แล้วเริ่มเปิดอ่านข้อความด้านใน

ส่วนของปกหน้า

ด้านในมีส่วนเกินของหนังสือเล็กๆ พับไว้ เขียนข้อความที่ผู้เขียนต้องการสื่อถึงเนื้อหาในเล่ม

ฉันนิ่งอ่านอยู่สักพักหนึ่ง แต่ก็จับใจความได้ไม่ลึกซึ้งเท่าใดนัก

ปกหลัง

พลิกกลับไปปกหลังอ่านบทความสั้น ๆ ที่บ่งบอกถึงความเด่นในเนื้อความของหนังสือ

แต่ก็ไม่สะดุดใจเท่าไร

หน้าสารบัญ

บอกได้ว่าฉันจะพบอะไรดี ๆ ได้บ้างจากหนังสือเล่มนี้

ฉันเริ่มต้นอ่านคำนำ

ทุกครั้งที่อ่านหนังสือ ฉันจะเริ่มอ่านตั้งแต่หน้าแรกจนถึงปกหลัง

คำนำ

เลือกเอาผู้ที่มีชื่อเสียงมีคนรู้จักมาเขียนบทนำเป็นให้ผู้อ่าน หรือคิดจะอ่าน ได้มองเห็นมุมมองของผู้เขัยน

และ

คำนำจากผู้เขียน เป็นเสมือนเครื่องหมายสะท้อนตัวตนของผู้เขียนที่นักอ่านจะได้รู้จัก หากตัดสินใจเลือกเล่มนี้

บทนำ บทแรกของเล่ม

ฉันตั้งใจอ่านข้อความขึ้นต้นของบทนำ

และ

คิดได้ว่า เรื่องที่จะอ่านต่อไปนี้ คงจะน่าสนใจแล้วละ อดใจไว้อ่านต่อที่บ้านดีกว่า

ฉันเลือกหนังสือเล่มนี้กลับบ้าน

เพราะฉันคิดว่า

หากฉันไม่คิดที่จะสนใจพิจารณาทุกอย่างของหนังสือให้ดี

ฉันคงปิดกั้นตนเองออกจากโลกอีกใบหนึ่งของคนอื่น

- - - - - - - - - - - - - - -

ก็คงจะเหมือน หลาย ๆ คนที่อยู่บ้านหลังนี้ อยู่ในอ้มกอดของสอตรี่ไทยมานาน

จนลืมมองไปว่า ขณะนี้ที่เกิดการเปลี่ยนแปลง เป็นเพราะอะไร

เพราะ ระบบของเว็บล่มบ่อยใช่ไหม

เพราะ การอัพเดทข้อมูลส่วนตัวของตนเองแก้ไม่ได้

เพราะ โฉมหน้าเก่าของไดอารี่ถูกพัฒนาเมื่อนานมาแล้ว

เพราะ พี่กรและทีมงานอยากให้สังคมภายในสตอรี่ไทย สวยงาม และอบอุ่นกว่าไดอารี่ไหนๆ เหมือนแต่ก่อน

เพราะ ในสังคมสตอรี่ไทย มีแต่คนเม้นๆ แต่ไม่ได้ใส่ใจเนื้อหาไดอารี่ ไม่ได้ใส่หัวใจลงไปในข้อความที่เจ้าของไดอารี่ต้องการเขียน

เพราะ . . . . . . . .

เพราะ พวกเราใช่ไหม ที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง

แล้วคุณจะไม่ลองอ่านหนังสือเล่มนี้ ด้วยหัวใจอีกสักครั้งหน่อยหรือ

เพราะ ฉันเป็นคนหนึ่งที่เขียนไดอารี่ตั้งแต่เดือนแรกที่ผลิต สตอรี่ไทย ดอท คอม

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ฉันรักในความเป็นตัวตนของฉัน และเคารพในการตัดสินใจของผู้อื่น

ยินดีที่ได้รู้จัก

"pat"